στα χερια σου…

Αν ειναι δυνατον!Δεν υπαρχει τροπος να σου αντισταθω!Πως να κανω κατι τετοιο?Οταν εισαι στο οπτικο μου πεδιο δε μπορω να μη σε αγγιζω.οταν εισαι στον γυρω χωρο δε μπορω να στρεφω το βλεμμα μου αλλου.εισαι μαγνητης που τραβαει το κορμι μου.Σταχτη ειμαι και οταν σε βλεπω γινομαι φλωγα.Και ο χρονος δε με λυπατε καθολου.κανει τις ωρες να φανταζουν λεπτα.Ειδικα την ωρα του αποχωρισμου.δειχνει το ρολοι ακριβως και μεχρι να σε παρω μια αγκαλια να σε κρατησω να σε φιλησω να σε μυρισω το ρολοι δειχνει και μιση και το λεωφοριο φευγει….Εισαι ναρκωτικο…Εισαι η φλεβα που τροφοδωτω.Εισαι τα ματια απ τα οποια θελω να δω.Ισως καποια πραγματα να φαινονται υπερβολικα αποπνικτικα δεσμευτικα.Ισως να σε τρομαζω…Μα δεν τα οριζω τουτα εγω.

Οσο πιο πολλα γινονται τα λογια τοσο χαλαει το νοημα ολων αυτων που θελω να εκφρασω…Σωπαινω και παλι τιποτα δε βγαινει…μονο οταν σε αγγιζω οταν σε αγκαλιαζω και γατζωνομαι πανω σου….μονο τοτε νιωθω την απολυτη ισορροπια

στην αναμονη

μου πες να σε περιμενω….αναμενω…..σου πα να με περιμενεις αναμενεις…..

η ανυπομονεσια χωρισε τους δρομους μας και η ιδια παλι τους διασταυρωσε….τωρα περιμενουμε μαζι….και ειμαστε στην αναμονη….δεν εχω αλλη υπομονη

η θαλασσα μεσα μου

υστερα απο μια φουρτουνα ματια μου ερχεται η γαληνη παντα….μα παντα!ομως δε ξερεις ποτε τι θα παραμεινει ζωντανο….τα ψαρια στη θαλασσα μεσα στον πανικο και υστερα οταν η γαληνη ερθει συνεχιζουν τις ζωες τους.ετσι κι εγω ζω σε εναν πανικο την αναταραχη της δικης μου θαλασσας….ακολουθω ενιοτε και τα αλλα ψαρια που ειναι μεσα της…και τωρα που ολα σιγασαν νιωθω τοσο τρομο απο αυτην την εμπειρια.εχω βεβαια ξαναζησει φουρτουνες μπορει και πιο μεγαλες αλλα απο τοτε εχει περασει καιρος και ειναι αχνες στο μυαλο μου σαν αναμνηση….μα τουτη τη φουρτουνα θαρρω τη δημιουργησα εγω…..στροβιλιζομουν για ωρες γυρω απο τον εαυτο μου για να παιξω ,να νιωσω την ευτυχια μεσα στη δικη μου θαλασσα γυρω απο τον δικο μου εαυτο…και ξαφνηκα ολα γυρω μου στροβιλιζονταν μα εγω ημουν στο κεντρο δεν ημουν μαζι τους…..και τοτε ηρθε η αναταραχη,οταν εχασα τον ρυθμο….και τοτε ηθελα καπου να κρατηθω μα η θαλασσα μου μονο κατι αποτομα βραχια εχει και θα πονουσε και τοτε ενιωσα ολη τη μοναξια και ολο το πονο…και υστερα εκλεισα τα ματια και παρακαλουσα να ειναι ονειρο κι υστερα οταν με γδερναν τα βραχια και τα φυκια που η ιδια φυτεψα μια βραδια απλα καταλαβα οτι επρεπε να περιμενω να τελειωσει…και εμενα απραγη μετεωρη….και τωρα ειμαι εδω……..και εχει αρχισει να σκοτινιαζει και η θαλασσα να ηρεμει…..αλλα τιποτα πλεον δε στροβιλιζεται γυρω μου…..μονο κατι παραξενα ψαρια ειναι ακομα εδω και παραμονευουν.μα τα φοβαμαι γιατι ειναι δυνατα καιδε φυγαν….μα κι εγω δεν εφυγα….αλλα εμενα ειναι η θαλασσα τουτη δικια μου…αλλα τωρα δα δεν ερχονται εστω κοντα να ηρεμω στην αγκαλια τους….αλλωστε και να με τρομαξουν σπηλια δεν εχω να κρυφτω την αφησα μια βραδια σε κατι χελια οταν εγω πηγα να στροβιληστω….

υ.γ.δεν ημουν ετοιμη να στροβιληστω…..απλα ηθελα γυρω μου να βλεπω ανθρωπους μα υστερα καταλαβα οτι εδω διπλα μου τους ηθελα εδω μεσα στην αγκαλια μου…

ας ημουν ολοτελα δικια σου…

λιγη μουσικη μερικες εικονες απειρες σκεψεις με καναν να σου στειλω e-mail….
θα θελα να εχει τον δικο μου γραφικο χαρακτηρα αλλα θα εφτανε αργα ενα κανονικο γραμμα και ας κανουμε κατι επιτελους μεταξυ μας σε συντομο χρονικο διαστημα…
αναρωτιομουν λοιπον ποιο το νοημα….θαρρω ο ποθος μας δεν αφηνει τις σκεψεις της λογικης.ποια η ουσια ματια μου να βρισκομαστε δυο τρεις φορες το χρονο.και δε το θετω ως γκρινια…..ως σκεψη το θετω.εγω σε θελω εδω…διπλα μου…μεσα μου.κι αν με ποθεις κι αν σε ποθω πρεπει οι πραξεις μας να ειναι αναλογες του ποθου μας.οταν κατι δε μπορεις να το σηκωσεις δεν ειναι σιγουρο οτι μπορεις να το μεταφερεις με καποιο αλλο τροπο.το προσπαθεις βεβαια….και θα θελα κι εγω να εισαι ο παγονης μου….ομως την ουρα σου τη βαζεις συχνα στα σκελια.τι απαιτηση μπορω να εχω υστερα;και τι απαιτηση μπορεις να εχεις κι εσυ απο μενα…;δε μου δινεις δε σου δινω δε δινομαστε…
”εξω βραδιαζει επιασε αγερας δυνατος.βρεχει κι εγω γυρναω μοναχος.ψαχνω καπου στην τυχη να σταθω και σπιτι δε θα μπορω να κοιμηθω.που να γυριζεις”κι αν περασουμε ενα σαββατοκυριακο αγγαλια;κι αν ειναι το πιο ομορφο σαββατοκυριακο του κοσμου κι ας περιμενω μεχρι τον αυγουστο…μετα;θα ξαναζησω ενα τετοιο σαββατοκυριακο μαζι σου καπου στα χριστουγεννα; η μαλλον το αλλο καλοκαιρι…ματια μου δε θελω να παιρναω καλα μαζι σου και να σε φανταζομαι ολη την ωρα…δε θελω την εικονα σου στο μυαλο μου.θελω τα χερια σου να ταξιδεψουν στο κορμι μου στην πραγματικοτητα τωρα εδω που ειμαι.μα τα πραγματα δεν ειναι ετσι και δε θα ειναι γιατι δεν ειμαστε ικανοι να τα πραγματοποιησουμε.δε φταις εσυ δε φταιω ουτε εγω.φταιμε και οι δυο μαζι….ολα οσα θελουμε μαζι να ζησουμε γκρεμιζονται καθε φορα που ακυρωνουμε μια συναντηση.δεν απογοητευομαι απο σενα αλλα απο την ιδια μου τη φαντασια και την ψευδαισθηση οτι θα ειμαστε μαζι καποια στιγμη και οχι μονο για ενα σαββατοκυριακο…αλλα ειναι ολα θεμα διαθεσεων.
και ολα αυτα ειναι λογια και κουβεντες που μοναχα στον βροντο μπορουν να πανε…μπορουμε να κανουμε ο ενας τον αλλον να νιωσουμε οσα ακομα δε νιωσαμε…αισθησεις και αισθηματα που ουτε καν φανταζομαστε….ο ενας ερωτευεται την φαντασια του αλλου ομως στην πραγματικοτητα ειμαι εδω και εισαι εκει και αν δε κανουμε κατι για παντα αυτο θα ισχυει….

ακεψου μοναχα….

παρα-λυω…

μονο τα ακροδαχτυλα  ψηλαφιζουν το πληκτρολογιο…..

σκεψεις και συζητησεις λαμβανουν χωρα ερχονται φευγουν…..

απο τη μια μερα στην αλλη απορριπτεις και αναγνωριζεις  βρισκεις χανεις χαιρεσαι μισεις και αγαπας….

παρασπονδιες στο μυαλο φερνει το καλοκαιρι….

τωρα να μιλας πιο σιγα γιατι ειναι βραδυ και υστερα η νυχτα θα θελει σιωπη.

νενικηκαμεν συναισθηματα και αθωες στιγμες, βλεμματα και χειροκροτημα με παλμο.

Ασαφες…..

πραξε αναλογως……ασαφως…….ξεκαθαρισμα?ξενερωμα….παραλληλισμος?ουδεις?η συχνος?

αινιγμα….γλυτωσες παλι απο τις υποχρεωσεις σου μεσα σε αυτο που ζεις….φρικη….

παρακαταθηκη…..απορεις?καπου χαθηκαμε.καπου μου αφησες το χερι και περπαταμε σε διαφορετικα πεζοδρομια…σου πα περνα στο δικο μου και ειπες κι εσυ……δεν ερχεσαι απο δω…..φοβαμαι τα αμαξια….και λεω κι εγω…..για να φοβατε……δε περνω….μα αφου το ξερω πως δεν εισαι εσυ γιατι περπαταμε ακομα μαζι?σε λιγο θα βρεθω σε δρομο καθετο….να στριψω?…παρελυσα..

λαχταρα

κορμια δεμενα κομπος αλυτος σφιγμενος σκληρος αβασταχτος.βραχια γδαρμενα βραχνα.πασχιζει ο ανεμος να με ξεκολλησει απο πανω σου.κι εσυ ατελειωτα ταξιδια τα ματια μου πλανευεις.κι αφησες τουτο το βραδυ το αγιαζι να με χαιδευει…φεγγαρι ολογιομο θωλο στο προσωπο σου κρυβεται…θαρρω πως που και που τρεκλιζουνε τα αστερια σαν να πασχιζουν να σε φερουν πιο κοντα.μεινε εκει να λαχταρω την οψη σου μη σαλεψεις μην υπακουσεις στασου μονο δυο στιγμες σε αποσταση που η ανασα σου να κατρακυλα στο προσωπο μου κι υστερα φυγε κι ασε με να λαχταρω την σιωπηλη σου ανασα…

αληθεια…

ειναι φορες που αναρωτιεμαι τι ειναι αυτο που αγαπω και στην ιδεα σου μονο.ειναι φορες που νιωθω οτι εχουμε ζησει μαζι μια ολοκληρη ζωη και οτι θα ζησουμε αλλη τοση.ειναι οι κοσμοι μας καθετοι τεμνομενοι πολυ πιο ενδιαφερον συνδιασμος απο τους παραλληλους…

ειναι που σε ξερω και με ξερεις καλα και κανουμε πως δε γνωριζομαστε.ειναι που ξερω τι νιωθεις και ξερεις κι εσυ κι ας φοβασαι πως θα με χασεις κι ας χανεις τη γη κατω απο τα ποδια σου.ειναι μια συμφωνια σιγης η αγαπη μας ειναι η αληθεια που μας κραταει μαζι και δεν μας αφηνει μονους, ειναι ο λυτρωτικος πονος που κανει ο ενας τον αλλον να νιωθει

ξερω πως με ανεχεσαι και αντεχεις,ξερω πως αυτο σε κραταει σε μενα

ξερεις πως κλεινομαι σαν στριδι και πως δε μ αρεσει να σου λεω πως σ αγαπω

δε θα μας χωρισει η αληθεια…ο εγωισμος θα μας χωρισει…θα μας ζορισει…θα μας καθηλωσει .

να μ αγαπας να γινουμε τραγουδι

να σ αγαπω να γινουμε πουλια

αστερι μου φεγγαρι μου

της ανοιξης κλωναρι μου

κοντα σου θα ρθω παλι

κοντα σου θα ρθω μιαν αυγη

για να σου παρω ενα φιλι

και για να φυγω παλι

αγαπη μου η νυχτα θα μας παρει

τα αστρα ο ουρανος ο ηλιος το φεγγαρι …